संसदवादी दलहरूको औचित्यहीन अन्तर कलह

संसदवादी दलहरू कांग्रेस, एमाले, माओवादी केन्द्र, रास्वपा, राप्रपा, एकीकृत समाजवादी लगायतले आफूलाई लाखौं मत प्राप्त जनप्रतिनिधि ठान्छन् । यहाँनेर प्रश्न छ, जनताका प्रतिनिधिहरूले के गर्नुपर्छ रु सामान्यभन्दा सामान्य मान्छेले पनि सजिलै भन्नसक्छ, जनताको हितमा काम गर्नुपर्छ । तर यतिबेला जनताको प्रतिनिधित्व गर्नुपर्ने, नीतिनियम र ऐनकानुन बनाउनुपर्ने संसदवादी दलहरू सबका सब औचित्यहीन अन्तर कलहको गोलचक्करमा व्यस्त छन् ।

जनहितमा काम गर्नुपर्ने सत्ता साझेदार कांग्रेस र एमाले अनि जनताको आवाज बोल्नुपर्ने प्रतिपक्षी माओवादी केन्द्र, राप्रपा र एकीकृत समाजवादीभित्र अहिले उदेकलाग्दो अन्तर कलह उत्कर्षमा छ ।

मुकुल ढकाललाई पार्टीबाट निस्कासन गरेपछि रास्वपामा खास अन्तर कलह त छैन तर आफ्नै सभापति रवि लामिछानेलाई सहकारी ठगीको मुद्दाबाट उम्क्याउनुपर्ने लाजमर्दो आन्तरिक समस्याले रास्वपा पनि थलिएकै छ । असार साउनमा जनता खेतीपातीमा छन् तर रास्वपा चाहिँ रविलाई निर्दोष देखाउने नियतले हस्ताक्षर सङ्कलनको नाममा कहीँ नभएको गाईजात्रा देखाइरहेको छ ।

सरकार सञ्चालक मन्त्रीदेखि जनताको प्रतिनिधित्व ९रु० गर्छौँ भन्ने सांसदसम्म यतिबेला दूषित मनोविज्ञान बोकेर आपसी घोचपेच र झैझगडामै रुमलिएका छन् । जुन औचित्यहीन उदेकलाग्दो गाईजात्रा बाहेक अरु केही होइन ।

योजना र उद्देश्यको लागि अध्ययन, अनुसन्धान र सिर्जनात्मक काम गरिन्थ्यो भने क्षमताअनुसार सबैले योगदान दिन पाउँथे । सामाजिक हितका लागि सक्नेले धेरै गर्थ्यो । नसक्नेले सक्ने व्यक्तिको लागि ठाउँ दिन गाह्रो पनि पर्थेन किनभने सिर्जनात्मक कार्यहरू सामुहिक हितमा आधारित हुन्थे । अनि लुछाचुडीमय अन्तर कहलहरू देखापर्ने अवस्था नै आउँदैनथ्यो ।

तर विडम्बना, जनताको करबाट तलब र सेवासुविधा लिएर संसदवादी दल र तिनका नेताहरू ठगी, भ्रष्टाचार, तस्करी आदिमार्फत आआफ्नो भकारी भर्ने ध्याउन्नमा लागे । आफन्त र नातागोता पोस्न उद्यत देखिए । जसले स्वभाविक रुपमा लुछाचुडी र आपसी झैझगडाको सिर्जना गर्‍यो ।

अतस् औचित्यहीन कलह र समस्याबाट छुटकारा पाउन संसदवादी दल र तिनका नेताहरूले दुनियाँभरको सम्पत्ति र सेवासुविधा आफ्नो भकारीमा थुपार्ने चाहना राख्नु हुँदैन बरु निस्वार्थ देश र जनताको हितमा सिर्जनात्मक काम गर्ने कोसिस गर्नुपर्छ । त्यसोभयो भने सेवासुविधा र पहुँच बढी हुने खास जिम्मेवारीको लागि यस किसिमका कहलहरू देखापर्दैनन् । चीजहरू विधिपद्धति र मूल्यमान्यताबाट अगाडि बढ्छन् र देशको हित अनि जनताको सही प्रतिनिधित्व त्यसरी नै हुन्छ ।

अन्यथा देश र जनताको शोषण गरेर निजी स्वार्थका लागि काटमारको राजनीतिमा तल्लीन हुँदा राजा, राणा र पञ्चहरू जसरी इतिहासबाट विलुप्त भए, यो अन्तर कलह लामो समयसम्म रहिरहे अहिलेका संसदवादी दलहरू पनि त्यसरी नै विलुप्त नहोलान् भन्न सकिन्न ।